حضرت وارد است كه : « هرگاه برسد نفس به حلقوم ، از براى عالم توبه نيست ؛ بعد ، قرائت فرمود : إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهالَةٍ « 20 » » . و نيز از آن حضرت است كه : « آمرزيده مىشود از براى جاهل ، هفتاد معصيت ، پيش از آنكه آمرزيده شود از براى عالم ، يك معصيت » . و به ملاحظهء اين آفات كثيره ، حضرت امام ص در اين باب ، اشاره مىفرمايد به ميزان علم كه خشيت است كه مميّز علم است از جهل تا به ميزان مذكور ، علما را از جهّال ، فرق توان داد ، كه : إِنَّما يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ « 21 » : « خشية اللّه را نشان علم دان * انّما يخشى ، تو از قرآن بخوان » « 22 » زيرا كه علم به فناء و حقارت دنيا ، و بعد طريق و آفات آن در سلوك الى اللّه ، و حيات و بقاء آخرت ، و نعيم و راحات جنّت ، و وجد و سرور قرب جوار پروردگار ، باعث مىشود خوف هلاكت و خشيت از حقّ تعالى [ را ] چنان‌كه مذكور شد . بعد مىفرمايد : كسى كه محروم باشد از خشيت ، صاحب علم نيست ؛ زيرا كه از مسالك « 23 » و مهالك « 24 » و منجيات « 25 » كه باعث رهبت و رغبت است ، بىخبر است ، و او را عالم نگويند اگرچه بشكافد جوي را به متشابهات

--> ( 20 ) - بىشكّ ، توبه و بازگشت به خدا ، از آن كسانى است كه از روى نادانى مرتكب بدكردارى شده باشند : سورهء 4 قسمتى از آيهء 17 ( 21 ) - به منهج اوّل ، صفحهء 11 و منهج حاضر ، صفحهء 16 رجوع شود . ( 22 ) - « كلّيّات شيخ بهائى » : مثنوى نان و حلوا : 7 ( 23 ) - راهها ( 24 ) - جمع مهلكه ؛ و آن جايى است كه در آن بيم هلاك باشد . ( 25 ) - آنچه اسباب نجات است .